PDPA Thailand

ผู้แต่ง: รัชนี แตงอ่อน สถาบัน: มหาวิทยาลัยบูรพา ปี: 2564 บทคัดย่อ: บทความนี้ได้ศึกษาปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับข้อมูลไบโอเมตริก (biometric data) ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบัญญัติความหมาย การตีความกฎหมายและการบังคับใช้ข้อมูลไบโอเมตริก จากการศึกษาพบว่า ยังมีประเด็นที่ต้องพิจารณาหลายประการ ได้แก่ ความหมายของข้อมูลไบโอเมตริก การเก็บรวบรวมข้อมูลไบโอเมตริกต้องใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการเก็บรวบรวมและประมวลผลข้อมูล เช่น ภาพจำลองหน้าตา จำลองม่านตา จำลองลายนิ้วมือ เป็นต้น ข้อมูลไบโอเมตริกเป็นข้อมูลส่วนบุคคลที่อ่อนไหว (sensitive personal data) เป็นความลับที่เจ้าของข้อมูลไม่ประสงค์ให้เปิดเผยต่อสาธารณะ ซึ่งมีความแตกต่างจากข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไป เช่น ชื่อ สกุล อายุ อาชีพ นิสัยการกิน กิจวัตรประจำวันทั่วไป เป็นต้น เนื่องจากบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวยังไม่ชัดเจน ขอบเขต การบังคับใช้ที่คลุมเครือ จึงเป็นประเด็นสำคัญของบทความนี้ที่สะท้อนให้เห็นถึงข้อสังเกตบางประการที่แตกต่างจากกฎหมายของสหภาพยุโรป ดังนั้น บทบัญญัติที่เกี่ยวกับข้อมูลไบโอเมตริกควรได้รับการแก้ไขให้เกิดความชัดเจนมากยิ่งขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาการตีความ การบังคับใช้กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศไทย Link เนื้อหา:…

ผู้แต่ง: กิตติมา สาธุวงษ์ สถาบัน: วิทยาลัยพยาบาลกองทัพเรือ กรุงเทพมหานคร ปี: 2564 บทคัดย่อ:  พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 จะมีผลบังคับใช้อย่างสมบูรณ์ในมิถุนายน พ.ศ. 2565 โดยสถานศึกษาเป็นหน่วยงานหนึ่งที่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายฉบับนี้ สถานศึกษามีภารกิจและการดำเนินการที่เกี่ยวข้องและจำเป็นต้องใช้ข้อมูลส่วนบุคคลจำนวนมาก โดยเฉพาะข้อมูลของผู้เรียน จึงมีความเสี่ยงต่อการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลและมีความผิดตามกฎหมายนี้ได้ จำเป็นที่สถานศึกษาและบุคลากรทุกระดับจะต้องมีความตระหนักและเข้าใจถึงหลักการพื้นฐานของความปลอดภัยของข้อมูลส่วนบุคคล และสาระสำคัญของกฎหมายฉบับนี้ เพื่อป้องกันปัญหาการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลและเป็นการส่งเสริมบทบาทของสถานศึกษาให้เป็นไปตามหลักการสากลและกฎหมายด้านความปลอดภัยของข้อมูลต่อไป Link เนื้อหา: https://he01.tci-thaijo.org/index.php/nmdjournal/article/view/251136 Link file: https://he01.tci-thaijo.org/index.php/nmdjournal/article/view/251136/169876

ผู้แต่ง: เมธิชา ยุบลชิต สถาบัน: มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปี: 2564 บทคัดย่อ: บทความฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรการทางกฎหมายและความเป็นส่วนตัวของชีวมาตร ปัจจุบันชีวมาตร (Biometrics) ถูกนำมาใช้พัฒนาเทคโนโลยีด้านวิทยาศาสตร์ หรือใช้กับแอปพลิเคชันต่างๆ การเก็บรักษาข้อมูลชีวมาตรในรูปดิจิทัลจะถูกบันทึกไว้ในระบบฐานข้อมูลของผู้ให้บริการ จึงเสี่ยงต่อการถูกคุกคามและไวต่อความเสียหายมากกว่าข้อมูลในรูปแบบอื่นๆ อย่างไรก็ตามภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มาตรา 6 บัญญัติให้ความคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นการทั่วไป แต่มิได้ให้ความคุ้มครองข้อมูลชีวมาตรที่ชัดเจนและครอบคลุมเพียงพอ เช่น ร่องรอยเท้าดิจิทัล (Digital footprints) ซึ่งข้อมูลต่างๆ ของผู้ใช้บริการค้างอยู่ในระบบออนไลน์และอาจถูกนำไปใช้ระบุตัวตนในอนาคตได้ตลอด ซึ่งเจ้าของข้อมูลมี “สิทธิที่จะถูกลืม” (Right to be forgotten) เพราะว่าร่องรอยเท้าดิจิทัลยังคงอยู่เสมอ ผู้เขียนจึงขอเสนอแนะให้มีการแก้ไขคำนิยามว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลชีวมาตรไว้เป็นการเฉพาะโดยเพิ่มคำนิยามคำว่า “ข้อมูลชีวมาตร (Biometrics)” ไว้ในมาตรา 6 เพื่อให้ได้รับการคุ้มครองในการใช้เทคโนโลยีชีวมาตร (Biometrics) ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ให้เทียบเท่ากับมาตรฐานสากล Link เนื้อหา: https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/244415 Link file: https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/244415/171174

ผู้แต่ง: อรรถพล ป้อมสถิตย์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยรังสิต ปี: 2564 บทคัดย่อ: ตามที่รัฐบาลเห็นความสำคัญของการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล จึงได้ผลักดันพระราชบัญญัติการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลจนสามารถประกาศใช้ในเดือนพฤษภาคมปี 2562 ซึ่งหน่วยงานของรัฐที่มีหน้าที่กำกับดูแลการให้บริการต่างๆ ผ่านระบบสารสนเทศต้องมีการกำหนดแนวทางและระเบียบในการจัดระบบ การสำรวจ การจัดเก็บ การประมวล การใช้ประโยชน์ การพัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศ บริการสื่อสารของหน่วยงานในสังกัดและเป็นศูนย์ข้อมูลสารสนเทศเพื่อการบริหาร จึงทำให้การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลจึงเป็นหนึ่งในหน้าที่ในการป้องกันไม่ให้ข้อมูลส่วนบุคคลของทั้งบุคลากรภายในและผู้ใช้บริการถูกทำลาย ครอบคลุมไปถึงการกำหนดสิทธิของผู้ใช้ในระบบคอมพิวเตอร์และระบบอินเทอร์เน็ตซึ่งเป็นสื่อกลางในการสื่อสารต่อผู้ใช้บริการ อีกทั้งในการบริหารจัดการระบบสารสนเทศเพื่อการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของหน่วยงานรัฐเป็นการดำเนินการทั้งในส่วนนโนบาย และการดำเนินการจัดการด้านสารสนเทศ ที่จะต้องให้ความสำคัญในการรักษาความปลอดภัยข้อมูลด้วยการเข้ารหัสข้อมูล และเพิ่มกระบวนการรักษาความปลอดภัยในการให้บริการสารสนเทศผ่านเว็บไซต์ หรือแอพลิเคชัน แต่เนื่องจากการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของผู้รับบริการเป็นภารกิจใหม่และมีมาตรฐานที่ซับซ้อนที่ไม่เคยปฏิบัติมาก่อนและมาตรการดังกล่าวส่งผลกระทบกว้างขวางต่อผู้ให้บริการและผู้รับบริการ ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่ต้องประเมินสถานการณ์และแนวการดำเนินงานที่หน่วยงานของรัฐปฏิบัติอยู่แล้ว และหามาตรการที่เหมาะสมสอดคล้องตามกฎหมายใหม่ที่จะประกาศใช้กับหน่วยงานทั่วประเทศตามลำดับ Link เนื้อหา: https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/rtna/article/view/240773 Link file: https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/rtna/article/view/240773/166899

ผู้แต่ง: ประถมพงศ์ ศรีนวล สถาบัน: กสทช ปี: 2564 บทคัดย่อ: ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีสื่อสารโทรคมนาคมเป็นผลให้มีเทคโนโลยีและบริการใหม่ ๆ เกิดขึ้น เช่น คลาวด์ คอมพิวติง ปัญญาประดิษฐ์ อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง เทคโนโลยี 5G และบริการ OTT เป็นต้น บริการ OTT มีการใช้งานอย่างแพร่หลาย ซึ่งมีผู้ให้บริการเป็นผู้ให้บริการต่างประเทศและการใช้งานมีแนวโน้มมาทดแทนบริการโทรคมนาคมดั้งเดิม กฎหมายและกฎเกณฑ์การกำกับดูแลของประเทศไทยที่ใช้อยู่ในปัจจุบันไม่สามารถที่จะรองรับจึงทำให้เกิดความท้าทายในการกำกับดูแลทั้งการแข่งขัน การคุ้มครองผู้บริโภค และคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลจากการใช้บริการและแอปพลิเคชันใหม่ ๆ ความต้องการคลื่นความถี่ที่จะเกิดขึ้นอย่างมากเพื่อให้บริการ 5G และความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงบริการอินเทอร์เน็ตในมิติของกลุ่มผู้ใช้งานและทักษะการใช้งาน ICT บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุถึงประเด็นสำคัญและแนวทางดำเนินการที่หน่วยงานกำกับดูแลจะต้องนำมาพิจารณาในการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงกฎหมายหรือกฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้อง โดยใช้วิธีการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง จากการศึกษาพบว่า การสร้างความสมดุลในการกำกับดูแลการแข่งขันของผู้ให้บริการโทรคมนาคมและผู้ให้บริการ OTT โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกำหนดประเภทของบริการ OTT ที่จำเป็นต้องมีการกำกับดูแล และการกำหนดขอบเขตและนิยามของตลาดและการกำหนดผู้มีอำนาจเหนือตลาดอย่างมีนัยสำคัญ ตลอดจนวิธีการจัดสรรคลื่นความถี่ เช่น การใช้คลื่นความถี่ร่วมกันและการคุ้มครองข้อมูล เป็นประเด็นสำคัญที่หน่วยงานกำกับดูแลจะต้องนำมาพิจารณาในรายละเอียด เพื่อให้อุตสาหกรรมและผู้ใช้บริการได้รับประโยชน์จากความก้าวหน้าของเทคโนโลยีได้อย่างเต็มศักยภาพ Link เนื้อหา: https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBTC_Journal/article/view/253188…

ผู้แต่ง: สีหนาท ประยูรรัตน์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี: 2564 บทคัดย่อ: กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกับงานการบริหารทรัพยากรมนุษย์มีความสัมพันธ์และเกี่ยวข้องกัน เนื่องจากการบริหารทรัพยากรมนุษย์ ต้องมีการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล  ของผู้สมัครงาน/พนักงานหรือบุคลากร กำหนดสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลในกรณีต่าง ๆ บริษัทจึงต้องปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลอย่างเคร่งครัด สำหรับบทความนี้เป็นเนื้อหาต่อจากกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกับงานการบริหารทรัพยากรมนุษย์ (ตอนที่ 2) โดยมุ่งนำเสนอสิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลการร้องเรียน ความรับผิดและบทกำหนดโทษ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบริษัทในฐานะผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล นอกจากมีหน้าที่ต้องคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลแล้วยังมีหน้าที่ต้องดำเนินการตามคำขอใช้สิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลตามที่กฎหมายกำหนดอีกด้วย มิฉะนั้นอาจมีความรับผิดทางแพ่ง รับโทษทางอาญา หรือรับโทษทางปกครองแล้วแต่กรณี Link เนื้อหา: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JMARD/article/view/254577 Link file: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JMARD/article/view/254577/173366

ผู้แต่ง: อัญธิกา ณ พิบูลย์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี: 2563 บทคัดย่อ: บทความฉบับนี้เป็นการนำเสนอผลการศึกษาวิจัยในเรื่องความท้าทายทางกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในบริบทของเมืองอัจฉริยะ โดยวิเคราะห์จากเอกสารทางกฎหมายต่าง ๆที่เกี่ยวข้อง งานวิจัยนี้มีคำถามหลักในการวิจัยคือ “อะไรคือความท้าทายทางกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในบริบทของเมืองอัจฉริยะ” เนื่องจากการทำงานของเมืองอัจฉริยะนั้นมีการใช้เทคโนโลยีหลากหลายประเภทในการบริหารจัดการโครงสร้างของเมือง กล่าวคือ มีการเชื่อมโยงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ ผ่านเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ภายใต้แนวความคิดของ Internet of Things  ส่งผลให้มีการเก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลเป็นจำนวนมากในลักษณะของ Big Dataเพื่อนำไปใช้ในการวิเคราะห์ผลโดยArtificial Intelligence และข้อมูลทั้งหมดนี้ได้รับการประมวลผลจะอยู่บนโครงสร้างของ Cloud Computing จากการศึกษาวิจัยจึงพบว่า ลักษณะของเมืองอัจฉริยะนี้ทำให้เกิดความท้าทายทางกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลอยู่ 2ประการ คือ (1) การขอความยินยอมจากเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล (2) การกำหนดสถานะ หน้าที่และความรับผิดของผู้ที่เกี่ยวข้องซึ่งผู้เขียนได้เสนอแนะแนวทางที่พอจะเป็นไปได้ในการจัดการกับความท้าทายดังกล่าว ทั้งนี้เพื่อเป็นการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลและสิทธิความเป็นส่วนตัวของเจ้าของข้อมูล Link เนื้อหา: https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/241842 Link file: https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/241842/164651

ผู้แต่ง: บรรเจิด ภาคาพันธุ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี: 2563 บทคัดย่อ: การประกอบธุรกิจประกันชีวิตเป็นธุรกิจที่ต้องเกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนบุคคลทั้งข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไปและข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหว ผู้เกี่ยวข้องในการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลประกอบด้วย บริษัทประกันชีวิต นายหน้าประกันชีวิต บริษัทประกันภัยต่อ และบริษัทให้บริการจัดการค่าสินไหมทดแทน นอกจากนี้ประเทศเทศไทยได้มีการตราพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 เป็นกฎเกณฑ์ว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเป็นการทั่วไปในลักษณะเดียวกันกับ General Data Protection Regulation ของสหภาพยุโรป แต่อย่างไรก็ตามพระราชบัญญัติดังกล่าวยังมีบทบัญญัติที่อาจยังไม่สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลระหว่างประเทศ รวมถึงเป็นปัญหาในการใช้ การตีความและการนำมาปฏิบัติ อันเป็นอุปสรรคต่อผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตอีกหลายประการ ดังนั้นจึงควรแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ให้สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ระหว่างประเทศ การใช้หรือการตีความกฎหมายให้สอดคล้องกับเจตนารมณ์และความเป็นไปได้ในทางปฏิบัติของภาคธุรกิจ รวมถึงคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลควรร่วมกับหน่วยงานกำกับดูแลธุรกิจประกันภัยในการออกแนวปฏิบัติว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล Link เนื้อหา: https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/226745 Link file: https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/226745/163708

ผู้แต่ง: เบญญาภา ช่างประดิษฐ์ สถาบัน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี: 2562 บทคัดย่อ: ระบบการประมวลผลแบบคลาวด์เป็นเทคโนโลยีที่มีความสำคัญต่อทั้งผู้ประกอบการและบุคคลทั่วไปและเป็นเทคโนโลยีที่มีความเกี่ยวข้องกับข้อมูลจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อมูลส่วนบุคคล ดังนั้น องค์การระหว่างประเทศและนานาประเทศจึงปรับปรุงหรือออกกฎหมายใหม่ที่เกี่ยวเนื่องกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้กฎหมายดังกล่าวสามารถนำไปบังคับใช้กับระบบการประมวลผลแบบคลาวด์ได้ ยกตัวอย่างเช่น สหภาพยุโรปออกกฎหมายฉบับใหม่ที่มีชื่อว่า “General Data Protection Regulation: GDPR” เป็นต้น สำหรับประเทศไทยแม้จะมีพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 เป็นกฎหมายกลางในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในขณะนี้ แต่ก็ไม่สามารถใช้บังคับกับข้อมูลส่วนบุคคลในระบบการประมวลผลแบบคลาวด์ที่ให้บริการโดยภาคเอกชนได้ เพราะพระราชบัญญัติดังกล่าวมีผลใช้บังคับกับหน่วยงานของรัฐเท่านั้น นอกจากนี้ ประเทศไทยยังมีร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่ยังไม่มีผลใช้บังคับอีกหลายฉบับ โดยฉบับล่าสุด คือ ฉบับที่คณะรัฐมนตรีอนุมัติหลักการเมื่อวันที่ 22 พ.ค. 2561 อย่างไรก็ตาม ร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวยังไม่เหมาะสมที่จะบังคับใช้กับข้อมูลส่วนบุคคลในระบบการประมวลผลแบบคลาวด์ และจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขในประเด็นต่างๆ เพิ่มเติม Link เนื้อหา: https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/139196 Link file: https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/139196/138622

ผู้แต่ง: Kanathip Thongraweewong สถาบัน: มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น ปี: 2562 บทคัดย่อ: ผู้ใช้งานการสื่อสารข้อมูลออนไลน์ รวมถึงการสื่อสารข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต เว็บไซต์ เครือข่ายสังคมโปรแกรมประยุกต์เพื่อการสนทนาทางโทรศัพท์เคลื่อนที่ ได้มีการเผยแพร่ข้อมูล เกี่ยวข้องกับมิติต่าง ๆ ในชีวิตของตน ข้อมูลที่ถูกเผยแพร่นั้นรวมถึง ภาพถ่าย หมายเลขโทรศัพท์ ที่อยู่ อิเล็กทรอนิกส์ สถานที่ทํางาน เป็นต้น ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จัดเป็น ข้อมูลส่วนบุคคล นอกจากการเผยแพร่ ข้อมูลส่วนบุคคลดังกล่าวที่กระทําขึ้นโดยผู้ใช้งานการสื่อสารออนไลน์ดังกล่าวแล้ว ผู้ที่มิได้เป็นผู้ใช้งาน การสื่อสารออนไลน์ก็อาจได้รับผลกระทบจากการถูกนําข้อมูลไปเผยแพร่ในการสื่อสารออนไลน์ด้วย งานวิจัยนี้ได้จําแนกการเผยแพร่ข้อมูลส่วนบุคคลทางการสื่อสารออกเป็นสองกรณีคือ กรณีแรก การ สื่อสารข้อมูลส่วนบุคคลของตนเอง ซึ่งอยู่บนพื้นฐานพฤติกรรมการเปิดเผยตัวตนอันเป็นที่นิยมอย่าง กว้างขวางในการสื่อสารออนไลน์ปัจจุบัน กรณีที่สอง การเผยแพร่ข้อมูลส่วนบุคคลของผู้อื่นโดยมิได้ รับความยินยอม ซึ่งส่งผลกระทบต่อสิทธิส่วนบุคคลอันเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่สําคัญของมนุษย์ ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาการปรับใช้มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในบริบทของ การสื่อสารข้อมูลออนไลน์ ผลการวิจัยจากการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพและการวิเคราะห์เนื้อหาเชิง เปรียบเทียบระหว่างกฎหมายไทยและกฎหมายต่างประเทศ ชี้ให้เห็นว่า ในปัจจุบัน ไทยยังไม่มี กฎหมายเฉพาะเกี่ยวกับการคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลและข้อมูลส่วนบุคคล แม้ว่าจะมีกฎหมายหลาย ฉบับที่อาจนํามาปรับใช้ในการคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลจากกรณีเผยแพร่ข้อมูลส่วนบุคคลในการสื่อสาร…